8-10/8/2025 - Aubel-Thimister-Stavelot (UCI)

Dit weekend stond er iets heel bijzonders op de kalender: een meerdaagse UCI-wedstrijd tegen de absolute wereldtop in mijn categorie. Ploegen als Uno-X, Visma, Bora, AG2R en nog vele andere toprenners stonden aan de start zoals een tien nationale kampioenen. Voor mij een nieuwe wereld die open ging – dit is écht topniveau. Natuurlijk was er wat gezonde stress, maar ook veel zin om me te meten met deze renners. Klimmen doe ik nu eenmaal graag, dus de motivatie was groot.

Dag 1 – Aubel in de zon

Met 150 renners vertrokken we onder een stralende zon en een licht briesje in het charmante Aubel, in de regio Verviers. Op het programma: 97 km met 4 hellingen, al werd deze etappe eerder als een sprinterswedstrijd beschouwd. Mijn doel was vooral om te voelen waar ik stond tegenover dit niveau.

Het tempo lag hoog (gemiddelde van 43,6km/u), maar ik kwam nooit echt in de problemen. Uiteindelijk konden slechts twee renners uit de greep van het peloton blijven. Ik finishte veilig in het peloton op een mooie 56e plaats. Deel 1 was geslaagd: goede benen, geen moeilijkheden, en alle zes ploegmaats reden uit – op zich al knap in dit gezelschap.

Dag 2 – Dubbel programma

De dag begon met een ploegentijdrit van zo’n 9 km. Onze ploeg had als beste tijd ooit 11’07” staan, dus daar wilden we onder. Al snel verloren we de benjamin van het team. We reden stevig door en klokten af op 11’02” – een nieuwe toptijd! Tegen de topploegen konden we echter weinig beginnen, en we eindigden 19e van de 25. In het klassement betekende dat een terugval naar plaats 84.

In de namiddag volgde een rit van ruim 99 km met 6 beklimmingen. Ik kon me lang in het peloton handhaven, maar op de laatste klim moest ik een klein gaatje laten. Ik belandde in het derde deel van vier groepen, op enkele meters van de tweede groep. Een beetje frustrerend, want het scheelde zo weinig. Toch eindigde ik 82e en schoof in het klassement weer op naar plaats 70.

Met opnieuw een gemiddelde van 43,49km/u was het weer snel gegaan.

Dag 3 – De koninginnenrit

De slotdag was er eentje om nooit te vergeten: 107 km met maar liefst 2476 hoogtemeters en 11 beklimmingen, waaronder iconen als Stockeu, Le Rosier, Côte de Wanne en Haute Levée. Op de negende klim barstte de koers open en moest ik het grote peloton laten gaan. Ik belandde in de derde groep, maar uitrijden was het doel – en dat zat er nog in.

Bij het ingaan van de lokale ronde met de legendarische Stockeu hadden we slechts enkele minuten achterstand, waardoor ik wist dat ik de finish zou halen. Ik kwam als 74e over de streep, op minder dan 8 minuten van de winnaar van Bora. In het eindklassement betekende dat een knappe 67e plaats op 150 deelnemers. Zelf haalde ik nog een gemiddelde snelheid van 36,69km/u.

Een geslaagd avontuur

Voor een meerdaagse UCI-wedstrijd die tot de top drie van zwaarste in Europa wordt gerekend, kan ik alleen maar tevreden zijn. Onze ploeg schreef bovendien geschiedenis door met zes man te eindigen en als tweede Belgische ploeg op een mooie 7e plaats van 25 teams te eindigen.

Een ervaring die smaakt naar meer – en eentje die ik niet snel zal vergeten.