27/08/2026 - Baardegem (R)

Baardegem organiseerde voor de 75ste keer zijn kermiskoers. 117 kilometer, niets spectaculairs op papier, tot je besefte dat het parcours glooiend was, voorzien van een lichte helling op het moment dat de wind stevig op kop blies richting finish.

Vanaf kilometer ging het gas volledig open. De eerste kilometers was er werkelijk geen gelegenheid om rustig de benen op gang te brengen. Gilles voelde het al snel aan den lijve – en gaf eerlijk toe dat zijn benen niet bepaald in topvorm ronddraaiden.

Halverwege de koers was het peloton al in vijf stukken uiteengerafeld. Twee grote kopgroepen probeerden het alleen af te maken, terwijl de rest van het peloton van 102 renners in drie brokken brak.

Gilles redding? Een doelgerichte bevoorradingsstrategie. Wat water, wat energie, en ineens zat hij weer alert voorin het peloton, letterlijk in positie op het moment dat de achterdeur nog open stond.

Ondanks die mindere benen lukte het Gilles toch om in het peloton mee te draaien – maar daar bleef het ook bij. Groepje na groepje ontsnapte, maar meegaan durfde hij niet. Liever uitrijden. Die onzekere gedachte nam de overhand: wat als de benen vollopen?

Tot de laatste ronde. Hij spurt weg uit het overgebleven peloton en finisht solo op een respectabele 39e plaats. Niet bepaald een klinkende uitslag, maar voor iemand zonder topbenen en met veel meer defensief dan offensief in de benen? Meer dan deugdelijk.

Terwijl Gilles het resultaat analyseerde, was één ding kristalhelder: er zat meer in. De kracht was er, de ervaring zat er, zelfs het geluk van die late aanval zat er. Het ontbrak slechts aan één ding: meer durf. Want dat is wielrennen in een notendop – je moet soms je benen vertrouwen voordat je hoofd het goedkeurt.