15/06/2024 - Romsée-Stavelot-Romsée (TC)

Afgelopen weekend stond Gilles aan de start van de wedstrijd Romsée-Stavelot-Romsée. En ja hoor, de wind was weer van de partij, alsof het peloton extra getest moest worden op 'windkracht-

wielrenner'. Gelukkig bleef de regen thuis, wat ons al een beetje geruststelde. Maar als ouder sta je daar, klaar voor een rit-in-lijn. Geen rondjes, dus de stress die je voelt, gaat niet in cirkels, maar gaat gewoon recht naar je keel!

Het startschot klinkt en daar gaan ze, die stoere mannen op hun fietsen. Ik race naar het eerste afgesproken punt op het parcours, een beetje zoals een paparazzo die hoopt op een flits van een beroemdheid. En ja hoor, daar zit Gilles... ergens langs de andere kant van de weg, verscholen in het peloton. Gelukkig kon ik met mijn telefoon één millimeter van hem op video vastleggen. Geen Oscar-waardige opname, maar genoeg om te zeggen: "Kijk, dat is mijn zoon!"

Na deze succesvolle missie, sprong ik snel weer in de auto om naar het volgende punt te rijden. Na vijf kilometer had ik een moment van pure paniek: ik had mijn 'wacht-stoeltje' vergeten langs de kant van de weg! Ja, dat onmisbare stoeltje waarmee ik van plan was comfortabel de heldenstatus van mijn zoon te aanschouwen. Hoe kon ik dat vergeten?

Bij het tweede punt stonden we klaar met de bevoorrading. De kopgroep raast voorbij, gevolgd door het peloton. Maar waar was Gilles? Had ik hem gemist? Was er iets ernstigs gebeurd? Na een zenuwslopende minuut kwam Gilles samen met een achtervolgende groep voorbij. Hij pakte de bevoorrading en keek een beetje somber. Achteraf zou blijken dat hij er was uitgewaaid na een klim op het vals plat. De 'punch' ontbrak, dus we kunnen wel stellen: de kracht was niet helemaal aanwezig.

Direct veranderde mijn stress in een warboel van redeneringen en analyses. De ‘waarom’-vragen vlogen me om de oren. Hadden we iets vergeten in zijn voorbereiding? Had hij een ‘off-day’?

Wielrennen is wreed, maar tegelijkertijd zo mooi. Het is een sport van uitersten: van de hoogtes van de overwinning tot de dieptes van de ontgoocheling. En als ouder? Tja, dat is een rollercoaster van emoties. Maar ook als het wielrennen ons soms de zenuwen geeft, blijft het de mooiste sport ter wereld. Want wie wil er nou niet, met knikkende knieën en een half vergeten 'wacht-stoeltje', met zijn zoon meeleven in die wondere wereld van het wielrennen?

Tot de volgende rit!